Make your own free website on Tripod.com

Γράμμα προς τους συντρόφους της

Αριστερής Κίνησης Πάτρας

 

« Κάθε άνθρωπος πρέπει να αναζητήσει να βρει το μονοπάτι που θα τον φέρει από την κίβδηλη στην αληθινή συνείδηση, απ’ το άμεσο στο πραγματικό συμφέρον. Και μπορεί να το κάνει μόνο όταν αισθανθεί την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο ζωής του, ν’ απορρίψει το θετικό, να αρνηθεί. Ακριβώς αυτήν την ανάγκη η κατεστημένη κοινωνία προσπαθεί να καταπνίξει, στο βαθμό που μπορεί να «παράγει και να διανέμει αγαθά» σε όλο και πλατύτερη κλίμακα και στο βαθμό που μπορεί να χρησιμοποιεί την επιστημονική κατάκτηση της φύσης για να κατακτήσει επιστημονικά τον άνθρωπο»

Χ.Μαρκούζε

«Ο ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

 

Σύντροφοι,

 

Η «ψυχρολουσία» της μισθωτής εργασίας έξω από το προστατευτικό «κουκούλι» του φοιτητικού μικρόκοσμου είναι επώδυνη και επικίνδυνη. Η διαδικασία μεταπήδησης στη σαρκοβόρα παραγωγή είναι ατραπός που κρύβει μύρια εμπόδια, απογοητεύσεις και αδιέξοδα, είναι από μόνη της ένας ιδεολογικός μηχανισμός αλλοτρίωσης και απομόνωσης.

Σε τελική ανάλυση, θα μπορούσε κανείς με σιγουριά να πει, πως εκεί που πραγματικά αξιολογούνται και κρίνονται στην ουσία τους τα πανεπιστημιακά σχήματα και οι άνθρωποι που μετέχουν σ’ αυτά, είναι η συνέχεια που επιδεικνύουν όταν έρθει η ώρα να εφαρμόσουν πολιτικές θέσεις και πρακτικές στην «πραγματική» ζωή, σε «πραγματικούς» ανθρώπους, σε μη προνομιακά περιβάλλοντα.

Το αμφιθέατρο και ο χώρος δουλειάς είναι δύο πλανήτες σε διαφορετικούς γαλαξίες. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος, της ευθύνης για την επίτευξη αυτή της συνέχειας, επωμίζονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σύντροφοι, μόλις αντιληφθούν την αντικειμενική αδυναμία ενός φοιτητή να κατανοήσει τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός εργασιακού χώρου. Το γεγονός αυτοί να εμφανίζονται συγκυριακά ανεπαρκείς απέναντι στη σημαντική αυτή ευθύνη, δεν πρέπει να μην αντιμετωπίζεται με συντροφική αλληλεγγύη. Αυτό που απαιτείται είναι η συλλογική συνδρομή στην αναίρεση των συνθηκών που ορίζουν τη συγκεκριμένη ανεπάρκεια και η οργανωτική δομή που να τη στηρίζει.

Με βάση τον παραπάνω προβληματισμό και δεδομένη την σχετική ωρίμανση των υποκειμενικών συνθηκών, κρίνουμε αναγκαία τη σύσταση μιας αυτοτελούς πολιτικής ομαδοποίησης, με σκοπό την οργάνωση της πολιτικής μας δουλειάς στην Αθήνα, την αποφυγή της σύγχυσης και διάχυσης των εργαζομένων συντρόφων στο χαοτικό χώρο της εργασίας, την αποφυγή της πολιτικής και συνδικαλιστικής μας αδρανοποίησης. Η Ομάδα Εργαζομένων της Αθήνας, χωρίς να παύει να αποτελεί κομμάτι οργανικά δεμένο με την φοιτητική ομάδα της Πάτρας, διεκδικεί τη σχετική της αυτονομία (η οποία πηγάζει ούτως ή άλλως από τον ίδιο τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της δράσης και παρέμβασής της), όπερ σημαίνει πως αποφασίζει για την κίνησή της μέσα από δικές της εσωτερικές διαδικασίες και δεσμεύεται μονάχα από αυτές. Οι διαδικασίες αυτές για μια σειρά λόγους αντικειμενικού χαρακτήρα, είναι εφικτό και πολιτικά αναγκαίο να διέπονται -στη συγκεκριμένη φάση- από τις αρχές της ομοφωνίας και της αρνησικυρίας (βέτο).

Σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν χρειάζεται να τονίσουμε, πως εφ’ εξής, καμία απόφαση της Πάτρας στο γενικό πολιτικό πεδίο δεν θα πρέπει να εμπλέκει αυτόματα και ερήμην τους εργαζομένους της Αθήνας, οι οποίοι πρέπει να ενημερώνονται και να καλούνται να συναποφασίσουν πριν κληθούν να δράσουν στα πλαίσια οποιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή κίνησης.

 

 

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτοκαθορισμού της, η Ομάδα Εργαζομένων της Αθήνας, κατέληξε σε ένα αρχικό βασικό πλέγμα θέσεων. Τα  5 σημεία που ακολουθούν δεν αποτελούν το μάξιμουμ της  ιδεολογικό-πολιτικής μας αναφοράς, αλλά μια ελάχιστη βάση πολιτικής συμφωνίας, ένα στίγμα.

 

Έτσι λοιπόν, η Ομάδα Εργαζομένων Αθήνας της Αριστερής Κίνησης:

·           Τοποθετεί την ιδεολογική της αναφορά στο χώρο της ευρύτερης ριζοσπαστικής επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς , με ό,τι βαραίνει ιδεολογικά και ιστορικά αυτόν τον όρο. Χρησιμοποιεί τη Μαρξική κοσμοθεωρία σαν όπλο και χειριστικό εργαλείο, πιστεύει και οραματίζεται τον οριστικό σοσιαλιστικό και έπειτα κομμουνιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

·           Θέτει σαν στρατηγικό πολιτικό της στόχο την αριστερή μετατόπιση ευρύτερων κομματιών εργαζομένων, τη ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνικών χώρων, την πόλωση των εσωτερικών τους αντιθέσεων προς την κατεύθυνση της ανατροπής του κυρίαρχου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και αναδιανομής.

·           Στρατηγικό μέσο για την επίτευξη των παραπάνω θεωρεί τη συγκρότηση και λειτουργία σχημάτων κοινωνικών χώρων πολυμετωπικού χαρακτήρα, σχήματα τα οποία φέρουν το κύριο βάρος της ευθύνης για την εξειδίκευση πάνω στο πλέγμα των αντιθέσεων του εκάστοτε κοινωνικού χώρου και τα οποία επιφορτίζονται μέσα από αυτή τη διαδικασία με την εκπόνηση και υλοποίηση προγραμμάτων πάλης και σύγκρουσης.

·           Κάνει κριτική (και αυτοκριτική) στην πολυδιάσπαση και το σεχταρισμό των επιμέρους συνιστωσών της ριζοσπαστικής αριστεράς. Θεωρεί την αδυναμία εκπροσώπησης ευρύτερων κοινωνικών ομάδων από τη Ρ.Α. και την  πολυεπίπεδη ιδεολογική νίκη «εκσυγχρονιστικών» και νεοφιλελεύθερων υποσυνόλων,  σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα αυτού του κατακερματισμού. Έτσι,  θεωρεί στόχο στρατηγικής σημασίας το εγχείρημα της ανασύνθεσης της Ρ.Α. και συμμετέχει σε τακτικό επίπεδο στις  εκάστοτε κινήσεις και διαδικασίας προς αυτήν την κατεύθυνση. Συνεπάγωγα, συναινεί στην πρωτοβουλία της Πάτρας και του Πύργου, στο forum που έχει δημιουργηθεί για την παγίωση των δεσμών ανάμεσα στις συνιστώσες της ΡΑ και τον κινηματικό αρχικά συντονισμό τους, χωρίς βέβαια να τρέφει αυταπάτες για τις μεγάλες πραγματικά αντιφάσεις που μαστίζουν τέτοιου είδους εγχειρήματα.

·           Όσον αφορά στις τακτικές πολιτικές και συνδικαλιστικές της κινήσεις, αυτές έχουν να κάνουν αρχικά με την παρέμβαση όπου είναι δυνατό σε ήδη υπάρχοντες πολιτικό-συνδικαλιστικούς φορείς  , την ψηλάφηση των δυνατοτήτων συγκρότησης σχημάτων σε αυτούς ή τη συμμετοχή σε ήδη υπάρχοντα..

 

Αλήθεια είναι πως η σημερινή πραγματικότητα στην Αθήνα δεν προσφέρει μεγάλο φάσμα  επιλογών για δράση μέσα σε κοινωνικούς χώρους. Έτσι, είναι φυσικό στην παρούσα φάση, να υποδεικνύει η συγκυρία τις τακτικές μας κινήσεις όσον αφορά τους τρόπους και τους χώρους δραστηριοποίησης.

Με αυτό το δεδομένο, θέτουμε σαν τακτικούς μας στόχους την ενεργό δραστηριοποίηση και συγκροτημένη παρέμβαση στους χώρους του ΤΕΕ (Αριστ. Συσπ. Μηχανικών), στο ΠΣΔΜΗ και στο Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Αυτό επ’ ουδενί σημαίνει πως αυτοί οι χώροι απαραίτητα αποτελούν ιδανικά πεδία συνδικαλιστικής και πολιτικής παρέμβασης και συνάδουν απόλυτα με την ιδεολογική και στρατηγική μας θέση για το συνδικαλισμό στο χώρο της εργασίας, οπότε δεν συνεπάγεται και η a priori δέσμευση για επ’ αόριστον εμπλοκή μας με κάποιους από αυτούς ή και όλους. Από την άλλη, αντιλαμβανόμαστε πως μόνο να κερδίσουμε έχουμε από τη συνδικαλιστική μας τριβή με αυτούς τους χώρους, τριβή που θα μας οπλίσει με πλούσια και σημαντική εμπειρία. Αυτή η εμπειρία θα αποτελέσει και το μελλοντικό χειριστικό εργαλείο, τον «μπούσουλα», σύμφωνα με τον οποίο θα χαράζεται η ανά συγκυρία πολιτική τακτική και θα αποφασίζεται ο εκάστοτε χώρος (χώροι) δραστηριοποίησης και παρέμβασης.

 

Η Ομάδα Εργαζομένων της Αθήνας, πραγματικά ελπίζει να αποτελέσει την αρχή για τη δημιουργία πυρήνων εργαζομένων  σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, με σκοπό την απορρόφηση και πολιτική δραστηριοποίηση των συντρόφων που εγκαταλείπουν το πανεπιστήμιο και εισέρχονται στην αγορά εργασίας, ένας στόχος που όσο όλο και περισσότεροι σύντροφοι  θα παίρνουν πτυχίο, αποτελεί πραγματικό ζητούμενο, ένα στοίχημα που δεν πρέπει να χαθεί.

 

Αριστερή Κίνηση (Ομάδα Εργαζομένων)

Πυρήνας Αθήνας